Het is precies 1 jaar geleden dat ik de eed aflegde als Gents gemeenteraadslid.

In 2025 stelde ik 80 vragen in de Gentse gemeenteraad of tijdens de commissies. Over toegankelijkheid, onderwijs, ouderen, openbare ruimte, mobiliteit, sociaal beleid en alles wat Gent leefbaar maakt. Je kan alle vragen en antwoorden terug vinden op deze website.

Vragen stellen is geen detailwerk. Het is een manier om problemen zichtbaar te maken én oplossingen af te dwingen.

Zie jij iets in Gent dat beter kan?
Laat het me dan gerust weten!

Op de gemeenteraad van 15 december 2025 hield ik een tussenkomst m.b.t. het beleid rond armoedebestrijding, welzijn, gezondheid en zorg. Daarin vertelde ik het volgende:

“Wanneer ik kijk naar het beleid van schepen De Bruycker, dan zie ik geen losse beslissingen, geen ad-hoc maatregelen. Ik zie een duidelijke overtuiging. Een overtuiging dat Gent een stad moet zijn waar iedereen vooruit kan, ook – en misschien zelfs vooral -wie het moeilijk heeft.

Niet alleen wie sterk staat. Maar ook wie jong is, wie ouder wordt, wie ziek valt, wie zijn job verliest of wie gewoon pech heeft in het leven. In Gent laten we mensen niet los.

De voorbije jaren, en ja, zelfs decennia, hebben we samen gebouwd aan een sociaal beleid waar we terecht trots op mogen zijn. Een beleid dat niet alleen warm is, maar ook vooruitziend. Dat niet wacht tot problemen ontsporen, maar probeert te voorkomen. Dat niet polariseert, maar verbindt.

We waren in Gent vaak pionier.
We zorgden er al jaren geleden voor dat kinderen niet opdraaien voor de zorgfacturen van hun ouders.
We investeerden structureel in mentaal welzijn, lang voor het een modewoord werd.
Ons OCMW wacht niet achter een loket, maar gaat naar mensen toe – in scholen, wijken, deelgemeenten.

Dat is geen evidentie. Dat is een keuze.

En die keuze wordt vandaag meer dan ooit op de proef gesteld.
Binnenkort verliezen meer dan duizend Gentenaars hun werkloosheidsuitkering. Niet omdat ze plots niet meer willen werken, maar omdat de regels veranderen. Dat is geen abstract cijfer. Dat zijn mensen. Gezichten. Verhalen.

Ik ben fan van Gent en dat steek ik niet onder stoelen of banken maar er is 1 ding dat ik nog steeds niet begrijp en dat is hun liefde voor kasseien.

Charmant voor toeristen, postkaarten en historische films, maar in het echte leven… een soort middeleeuwse fitness. Voor wie in een rolstoel zit, een rollator duwt, een buggy bestuurt of gewoon twee voeten of armen heeft die graag heel blijven, zijn kasseien een waar hindernissenparcours. Je kan vallen, je kan vastlopen, je kan je baby per ongeluk in slaap schudden door pure trillingen of net wakker schudden, dat hangt er vanaf.

En dan hebben we het nog niet gehad over het lawaai. Onlangs lazen we in een artikel van de Vlaamse Bouwmeester dat kasseien zorgen voor enorme geluidsoverlast.
Kort gezegd: kasseien zijn historisch en mooi, maar ook vermoeiend, luid en soms ronduit vijandig tegenover iedereen met en zonder wielen. Wordt het niet stillaan tijd om geschiedenis en toegankelijkheid een klein beetje beter te laten samenwerken?

Kasseien vormen een ernstige drempel voor de toegankelijkheid van historische centra. Het zorgt er ook voor dat een deel van de bevolking uitgesloten wordt van publieke ruimte die in principe voor iedereen toegankelijk zou moeten zijn.

Er zijn Gentenaars die zweren bij de nostalgie van een kasseibaan omwille van het ‘historische’ aspect. De schoenschrapers naast veel van de historische huizen in de stad tonen dat de Veldstraat vroeger een zandweg was met plassen en paardenvijgen. Gelukkig hoor ik geen stemmen die daarnaar streven. We hebben nieuwe bestratingen omarmd omdat er betere alternatieven zijn. Dat is de weg vooruit.

Het behoud van historische authenticiteit is belangrijk, maar toegankelijkheid is een mensenrecht dat zwaarder weegt dan esthetische overwegingen. Een compromis à la belge?

Een haalbaar compromis is om een vlakke, discreet geïntegreerde strook aan te leggen (bijv. in natuursteen of vlakke klinkers) die zich visueel aanpast aan het historische karakter, maar tegelijk toegankelijkheid garandeert voor iedereen. In een aantal Gentse straten zoals op de Zandberg en de Kantienberg zijn er al zulke stroken aangelegd. Bij de heraanleg van de Regenessestraat is dit echter niet gebeurd.

Daarom vroeg ik schepen Vandenbroucke naar zijn visie op zulke ‘zachte’ stroken van natuursteen of vlakke klinkers.

Het volledige fragment uit de commissie kan je hier herbekijken. Het Nieuwsblad pikte de mondelinge vraag op. Het artikel kan je via volgende link lezen.

Oktober is de Maand van de Voetganger. Het perfecte moment om stil te staan bij de vraag: geeft Gent voldoende ruimte aan wie zich te voet verplaatst?

Afgelopen maandag deed ik de proef op de som. Een wandeling van het Sint-Annaplein tot aan Onderbergen, amper een kilometer. Het resultaat? Een ware hindernissenparcours. Fietsen tegen gevels, terrassen die steeds wat verder uitdijen, werfhekkens, paletten, vlaggen en reclameborden die zomaar op het voetpad belanden.

Niemand zet die obstakels er bewust om te hinderen, dat begrijp ik. Maar het effect is hetzelfde: wie minder mobiel is, moet letterlijk de straat op. Met een buggy, een rolstoel of een rollator word je constant gedwongen om om te rijden, achteruit te keren of gevaarlijke manoeuvres te maken in het verkeer.

Reactief beleid volstaat niet

Op 19 september stelde ik al een gelijkaardige vraag aan schepen Bracke. Het antwoord verwees vooral naar bestaande regels, vergunningen en controles. Dat is goed, maar het blijft te reactief. De veelheid aan obstakels wijst op een fundamenteel gebrek aan bewustzijn – niet alleen bij handelaars of horeca, maar ook bij aannemers, bewoners en zelfs bij de plaatsing van tijdelijke signalisatie.

De regels bestaan. De vergunningen ook. Maar als de realiteit op straat er zo uitziet, dan werkt het systeem niet goed genoeg.

Ouder worden brengt heel wat moois met zich mee: levenservaring, wijsheid en vaak ook meer rust. Tegelijk kunnen er ook uitdagingen ontstaan. Geestelijke gezondheidsproblemen komen bij ouderen vaker voor dan gedacht. Psychische problemen bij 65-plussers worden vaak niet herkend.

Zo ervaart één op de vijf 65- tot 74-jarigen psychische klachten. Bij 75-plussers loopt dit zelfs op tot bijna één op de drie. Voor een deel van hen gaat het om ernstigere psychische problemen: ongeveer één op de tien tussen 65 en 74 jaar, en één op de zes 75-plussers. In woonzorgcentra stijgt dat aantal tot bijna één op de vijf.

Helaas bestaan er nog hardnekkige misvattingen en taboes, zoals het idee dat psychische klachten gewoon bij ouder worden horen.

Het is niet omdat iemand alleen is dat hij/zij eenzaam is. Niet iedereen die alleen is, voelt zich eenzaam. 
Sommige mensen wensen bewust meer rust of nemen afstand van het drukke sociale leven om hen heen. En omgekeerd: niet iedereen die zich eenzaam voelt, is alleen. 
Mensen die zich eenzaam voelen ervaren een verschil tussen de gewenste sociale relaties en de sociale relaties die ze hebben.  Eenzaamheid is ook voor iedereen anders. Het is een van de meest individuele emoties die je kunt hebben.

Elk uur sterven wereldwijd 100 mensen aan de gevolgen van eenzaamheid. Dat schrijft de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) in een nieuw rapport. In totaal gaat het om meer dan 870.000 doden per jaar. De WHO roept burgers en overheden (en dus ook lokale besturen) dan ook op om meer in te zetten op sociale verbondenheid.

Die vraag stelde ik aan schepen De Bruycker en wat blijkt? Hoewel Gent in theorie voldoende huisartsen telt, duiken er in verschillende wijken tekorten op of worden deze binnen afzienbare tijd verwacht. Dat blijkt uit recente monitoring door de Huisartsenvereniging Gent (HVG), die aantoont dat de beschikbaarheid van huisartsen onder druk staat.

Volgens de HVG dreigen er knelpunten in onder meer Zwijnaarde, Drongen, Gentbrugge, de stationsbuurt-Zuid en de Kanaaldorpen. De oorzaken zijn divers: van ongelijke spreiding van artsen tot vergrijzing binnen het beroep. Ongeveer 18% van de Gentse huisartsen zal naar verwachting binnen vijf jaar met pensioen gaan. Veel van hen werken bovendien deeltijds, waardoor de werkelijke capaciteit lager ligt dan officiële normen doen vermoeden.

Het Nieuwsblad pikte de vraag op. Het volledige artikel kan je lezen via volgende link.

Voor mensen met een beperking is het zeker niet altijd gemakkelijk zich te verplaatsen in een drukke stad met drempels, hobbels en putten. Om de bereikbaarheid te vergroten worden er parkeerplekken voor personen met een beperking voorzien in het centrum en in de nabijheid van verschillende diensten en gebouwen. In sommige gevallen worden er ook plekken voor woningen voorbehouden. Het gebeurt echter regelmatig dat parkeerplekken voor personen met een beperking worden ingenomen door mensen zonder parkeerkaart. De plekken zijn nochtans te herkennen aan de hand van verkeersbord E9 met het ITS (internationaal toegankelijkheidssymbool), eventueel aangevuld met het ITS aangebracht op het grondoppervlak.

Ik vroeg bij de burgemeester het volgende op (zie ook hier):

• Kan er op plekken waar er frequent foutgeparkeerd wordt extra aanduiding komen dat die plek gereserveerd is voor personen met een beperking? Bijvoorbeeld door het aanbrengen van het ITS op, of het blauw schilderen van, het parkeeroppervlak?

• Hoeveel boetes zijn er uitgeschreven voor het foutparkeren op plekken die voorzien zijn voor personen met een beperking (graag een overzicht per maand van de afgelopen 3 jaar)? Gebeurt dit vaak op dezelfde plekken?

Elk jaar komen er zo’n 2000 studenten bij in de grootste studentenstad van Vlaanderen. Nieuwe studentenhuisvesting rijst dan ook uit de grond – binnenkort in de Dampoortstraat en op termijn zelfs meer dan 200 extra koten aan de Dampoort.

Maar… groeit de toegankelijkheid mee?

Toegankelijkheid is een kernwaarde in ons Gents beleid, ook als het gaat over studentenhuisvesting. Nieuwe projecten moeten dus voldoende betaalbare basiskamers én aangepaste koten voor studenten met een handicap voorzien.

Toch merken we: er is nog véél werk. 

Op websites zoals die van Upkot vinden we nauwelijks info over aangepaste kamers, en Universiteit Gent heeft momenteel slechts twee toegankelijke gebouwen.

Toegankelijkheid is meer dan een lift. Het gaat ook over inclusie: niet apart, maar samen leven. Waarom geen aangepaste koten verspreiden over alle verdiepingen, in plaats van ze te clusteren?

De oppositie stelde een vraag aan het stadsbestuur over de stijgende kosten van woonzorgcentra in Gent, mede door automatische indexering van de dagprijzen. Er werd gevraagd of het bestuur bereid is deze indexering te herzien of te corrigeren, en of men wil onderzoeken hoe de prijzen op andere manieren gedrukt kunnen worden. Hun voorstellen omvatten o.a. automatisering om personeelstekorten op te vangen, meer vrijwilligers aantrekken, groepsaankopen organiseren en goedkopere gedeelde kamers voorzien.

Ik deed hierop een tussenkomst waarbij ik stelde dat zonder indexering het onmogelijk wordt om kwaliteitsvolle zorg te blijven garanderen. Zorgverleners verdienen een eerlijk loon en moeten niet de dupe worden wanneer prijzen niet worden aangepast aan de economische realiteit.

Dit leidt tot onderbezetting, minder comfort en een slechtere infrastructuur. Door indexering kunnen we garanderen dat deze instellingen financieel gezond blijven en een kwaliteitsvolle, toegankelijke zorg blijven bieden.

Mijn volledige tussenkomst kan je hier bekijken. Vergeef me mijn kleine oogjes maar het was toen al middernacht gepasseerd.