De Gentse gemeenteraadsverkiezingen. What a ride!
Zo content dat ik als socialist de Voor Gent fractie mag vervoegen.
Helemaal klaar om er in te vliegen!
Aan alle 1541 mensen die de moeite namen om het bolletje achter mijn naam te kleuren: heel erg bedankt!
Aan alle mensen die me tijdens de campagne ondersteund hebben: ik kan me geen beter team voorstellen. Merci!
Eind september vernamen we plots dat het AZ Jan Palfijn tijdelijk – maar wel een jaar lang! – enkel nog bereikbaar is met een flexbus, n.a.v. de werken aan de rotonde aan de Watersportbaan. Zo worden nog maar eens de meest kwetsbaren getroffen. Voor ons dé aanleiding om even stil te staan bij de sterk verslechterde bereikbaarheid van de Gentse zorginstellingen. Zet u even schrap, we gaan er samen door. Spoiler alert: aan het eind lijkt de oplossing in zicht met de komst van de nieuwe Vlaamse regering.
De recente veranderingen in het openbaar vervoer hebben verstrekkende gevolgen voor de bereikbaarheid van woonzorgcentra, lokale dienstencentra en ziekenhuizen in Gent. Terwijl toegankelijkheid en mobiliteit voor iedereen basisrechten zouden moeten zijn, worden ouderen, hulpbehoevenden en hun mantelzorgers geconfronteerd met steeds grotere obstakels. Dat raakt de meest kwetsbare groepen in onze samenleving, die afhankelijk zijn van een betrouwbaar openbaar vervoerssysteem.
Sven Taeldeman, fractieleider in de Gentse gemeenteraad, drong dinsdag jl. in de gemeenteraadscommissie Mobiliteit, bij de schepen aan om bv. een tijdelijk rijpad voor bussen te voorzien in de grote werfzone. Dit moet toelaten om bussen toch tot dichtbij de ingang van het AZ Jan Palfijn te laten rijden en halteren, zodat patiënten en bezoekers met de bus kunnen komen, en bv. de noodzakelijke zorg krijgen of een familielid kunnen bezoeken. De schepen gaf aan dat er nu toch een oplossing komt : de vroegere halte aan de Dunantlaan wordt tijdelijk heropend deze maand, en na nieuwjaar zal er inderdaad een rijpad voorzien worden langs de werfzone. ‘Driewerf hoera’, probleem voor AZ Jan Palfijn opgelost, maar enkel omdat de Vooruit-Fractie dit ernstig meent en blijft zoeken naar oplossingen.
Vooruit-fractie in de Gentse gemeenteraad : blijven aandringen en zoeken naar creatieve oplossingen
700 meter naar dichtstbijzijnde halte
Een schrijnend voorbeeld is het woonzorgcentrum Zuiderlicht in Mariakerke. Tot voor kort konden bezoekers en bewoners gebruikmaken van bus 9, die frequent en tot laat in de avond reed. Deze lijn bood een cruciale verbinding voor mensen in Mariakerke en Wondelgem. Helaas is die route nu vervangen door de flexbus, een dienst die in theorie flexibel zou moeten zijn, maar in de praktijk vaak onvoldoende beschikbaar is. De dichtstbijzijnde halte voor bus 9b ligt nu op 700 meter afstand en is enkel via trappen bereikbaar, een onoverkomelijke hindernis voor veel ouderen. Bus 9b rijdt doordeweeks niet na 19 uur en helemaal niet in het weekend, wat de situatie nog erger maakt.
‘Een stedelijke pendelbus, dát zou een hele verbetering zijn’, wordt al eens gefluisterd. Maar de Stad Gent steekt nu al elk jaar 3,5 miljoen euro bij waar Vlaanderen en De Lijn tekortschieten. De stad moét dat niet doen (financiering van het openbaar vervoer is een opdracht van Vlaanderen en De Lijn) maar probeert op die manier de dringendste noden te lenigen. Bus 16, bijvoorbeeld, kan zo de wijken Heirnis-Macharius–Scheldeoord–Sint-Baafskouter bedienen. Maar het budget van de Stad is uiteraard eindig en zijn er nog vele andere noden. Dus voorlopig geen extra stedelijke pendelbus.
Bereikbaarheid is een relatief begrip
Ook andere woonzorgcentra, zoals De Vijvers in Ledeberg en De Liberteyt in Wondelgem, hebben te maken met problemen rond bereikbaarheid. Hoewel de haltes relatief dichtbij liggen, zijn zelfs korte afstanden een uitdaging voor mensen met beperkte mobiliteit. Bereikbaarheid is een relatief begrip dat sterk afhangt van leeftijd, gezondheid en fysieke beperking.
De situatie bij de lokale dienstencentra toont aan dat bereikbaarheid dynamisch kan zijn, maar zelden in het voordeel van de gebruiker verandert. Tijdens de Gentse Feesten was bijvoorbeeld het LDC De Horizon tijdelijk slecht bereikbaar, wat vooral voor de oudere bewoners die boven het centrum wonen problematisch is. De buslijn 16 rijdt dan via een omleiding waardoor de directe toegang wegvalt. Ouderen moeten dan grote afstanden overbruggen. Men kan met vervoer op maat tot aan het LDC geraken, maar dat aanbod is ontoereikend.
Nog verontrustender is de situatie rond het LDC De Vlaschaard. Door wegwerkzaamheden is de directe busverbinding verdwenen en wordt de buurt omgeleid. Dit laat de bewoners van de Watersportbaan en Belvédèrewijk achter zonder directe verbinding naar hun dienstencentrum, waardoor hun toegang tot basisvoorzieningen wordt bemoeilijkt. Voor veel senioren betekent dit dat ze geïsoleerd raken in hun buurt, terwijl mobiliteit en sociale interactie juist essentieel zijn voor hun welzijn.
Ook ziekenhuizen blijven niet gespaard. Sint-Lucas is enkel nog bereikbaar via de flexbus, een aanzienlijke verslechtering van de vroegere situatie waarin bus 8 tot aan de parkeertoren reed. Het openbaar vervoer naar AZ Jan Palfijn is tijdelijk verslechterd door werken, maar wat vooral opvalt, is de ontoegankelijke halte voor rolstoelgebruikers. Dit probleem werd weliswaar aangekaart bij de schepen van Mobiliteit, maar het blijft onopgelost, wat een schrijnende situatie voor mensen die slecht te been zijn oplevert.
Kiezen tussen financiële stabiliteit en je kind zien
De afschaffing van busverbindingen in en rond Gent heeft niet alleen gevolgen voor ouderen en mindermobiele mensen maar treft ook andere kwetsbare groepen hard. Een schrijnend voorbeeld hiervan is de situatie bij Pleegzorg in Drongen. Sinds De Lijn de vaste bussen naar de Beekstraat heeft afgeschaft, zitten ouders en verzorgers letterlijk en figuurlijk vast. Dit treft niet alleen hen, maar vooral de kinderen die zij willen zien, erg hard.
Het is ontstellend hoe een schijnbaar administratieve beslissing van een openbaar vervoersmaatschappij de toch al complexe en kwetsbare situatie van pleegkinderen en hun ouders verder bemoeilijkt. Een vader uit Lokeren, die elke zaterdag trouw de trein en bus naar de Beekstraat in Drongen nam om zijn kind te zien, staat nu voor onoverkomelijke uitdagingen. De bushalte ligt simpelweg te ver van het Pleegzorgkantoor, en hoewel hij noodgedwongen een taxi neemt, kan hij zich dit eigenlijk niet veroorloven. De keuze tussen financiële stabiliteit en het zien van zijn kind is geen keuze die iemand zou moeten maken.
Dit is een voorbeeld van de schrijnende kloof die ontstaat wanneer basisvoorzieningen zoals openbaar vervoer worden weggenomen, zonder oog voor de mensen die er het meest van afhankelijk zijn. Voor veel ouders in een pleegzorgsituatie zijn de wekelijkse bezoeken het enige directe contactmoment met hun kinderen. Pleegzorg ziet ondertussen het aantal bezoeken met 30% dalen. Die momenten zijn nochtans cruciaal voor het behoud van de ouderband, en spelen een belangrijke rol in de emotionele en psychologische ontwikkeling van het kind. Dat ze nu voor sommigen quasi onmogelijk worden gemaakt is triest en onaanvaardbaar.
Zelfs crematorium Westlede niet meer rechtstreeks bereikbaar
Nog een voorbeeld : het crematorium Westlede in Lochristi, een plek waar jaarlijks bijna een half miljoen (!) mensen uit de regio waardig afscheid nemen van een familielid, vriend of kennis. Ouderen die dat willen doen hebben geen halte meer op minder dan een kilometer van de voordeur van het crematorium. Ze zouden daarvoor vervoer op maat moeten gebruiken, maar dat is op z’n zachtst gezegd ontoereikend. Elk uur komen en gaan tientallen, zo niet honderden mensen naar en van het crematorium. Dat zelfs een dergelijke ‘publiekstrekker’ niet meer rechtstreeks bereikbaar is, is onbegrijpelijk.
De focus op flexbussen als oplossing voor verminderde toegankelijkheid is op zijn zachtst gezegd problematisch. In theorie moeten deze flexbussen een flexibele en efficiënte manier bieden om mobiliteitsproblemen aan te pakken. In de praktijk blijkt echter dat de beschikbaarheid van deze bussen onvoldoende is om de vraag te dekken, waardoor mensen vast komen te zitten. Dit leidt tot frustratie en maakt dat mensen hun noodzakelijke afspraken, of het nu gaat om een ziekenhuisbezoek of een sociaal contact in een dienstencentrum, simpelweg niet kunnen halen.
Een kwestie van menselijke waardigheid
De toegankelijkheid van Gentse woonzorgcentra, dienstencentra, ziekenhuizen en het crematorium zou een prioriteit moeten zijn voor De Lijn. Zonder voldoende bereikbare openbaar vervoersopties blijft een inclusieve stad dode letter. Mobiliteit is een basisrecht dat vooral voor ouderen en hulpbehoevenden van levensbelang is. De huidige situatie is niet alleen een kwestie van logistiek, maar ook van menselijke waardigheid. Mensen die hun hele leven hebben bijgedragen aan de samenleving, verdienen een infrastructuur die hun leven makkelijker maakt, niet moeilijker.
We kijken uit naar de intenties van de nieuwe Vlaamse Regering. Dringende en extra investeringen in toegankelijk en betrouwbaar openbaar vervoer zijn nodig om ervoor te zorgen dat iedereen, ongeacht leeftijd of gezondheidstoestand, kan rekenen op een vlotte toegang tot de essentiële voorzieningen van onze stad. De flexbus is immers geen volwaardige vervanging voor de vroegere buslijnen en de huidige oplossingen schieten tekort.
We rekenen op de nieuwe Vlaamse regering!
Elke Gentenaar moet op De Lijn kunnen rekenen om zich te verplaatsen naar een ziekenhuis, woonzorgcentrum of eender welke plek met belangrijke publieke dienstverlening. Gelukkig maakt de nieuwe Vlaamse regering komaf met het uitzichtloze besparingsbeleid van de afgelopen 10 jaar en kiest ze ervoor om terug te investeren in openbaar vervoer. Er worden extra middelen voorzien om nieuwe bussen aan te kopen maar ook om de blinde vlekken in de dienstverlening aan te pakken. De lokale besturen kunnen voorstellen doen om het aanbod te versterken. Wel, bij deze ons voorstel : een bushalte met goede bediening aan èlke Gentse zorginstelling.
Joris Vandenbroucke Sven Taeldeman Veerle Baert
Kandidaat 6, VOOR GENT Kandidaat 13, VOOR GENT Kandidaat 34, VOOR GENT
Bij de lokale en provinciale verkiezingen op zondag 13 oktober zijn er een aantal nieuwigheden tegenover de vorige verkiezingen. Zo is de opkomstplicht afgeschaft. Iets wat ik persoonlijk erg betreur.
Op 13 oktober is het belangrijk dat je een naamstem geeft want door de nieuwe Kieswet tellen bij de gemeenteraadsverkiezingen enkel de naamstemmen om te beslissen wie verkozen is en wie niet.
Er is geen verdeling meer van de lijststemmen over de personen op de lijst. Uiteraard is een stem op de lijst zelf nog steeds belangrijk voor het resultaat van de lijsten (en dus voor coalities/burgemeesterschappen), als je het bijvoorbeeld echt niet weet. Maar wie iemand in de gemeenteraad wil krijgen, kleurt best het bolletje/de bolletjes van de eigen voorkeur (en niet het lijstbolletje).
Mocht natuurlijk niémand op naam stemmen, maar enkel op de lijst, dan telt wél de volgorde van de kandidaten. Maar nu geef je met een lijststem eigenlijk vooral meer invloed op de kandidatenkeuze aan wie wél naamstemmen geeft.
Jouw voorkeur kan dus echt het verschil maken. Je mag trouwens zoveel voorkeurstemmen geven als je wil, zolang je maar binnen dezelfde lijst blijft. Dus kleuren maar!
Onafhankelijk Leven interviewde me over het waarom van mijn politiek engagement:
“Ik vertel mijn studenten altijd dat ze activistisch en politiserend moeten zijn. Op een gegeven moment dacht ik: ‘Practice what you preach!’”
Voor mij werd het pas echt duidelijk hoe ontoegankelijk onze steden zijn toen ik zes jaar geleden moest overschakelen van krukken naar een rolstoel. “Je merkt het pas als je het zelf ervaart. Daarom is het cruciaal dat mensen met een handicap zélf betrokken zijn bij het beleid.”
Lees het hele interview via de site van Onafhankelijk Leven: https://www.onafhankelijkleven.be/nieuws/sofie-veerle-en-jelle-strijden-voor-een-inclusieve-samenleving-via-lokaal-politiek-engagement
