Veerle Baert

Een stad vol drempels

Posted on By Veerle Baert

Gent streeft naar een inclusieve en duurzame stad. Maar hoe voelt die stad aan als je haar vanuit een rolstoel beleeft? Voor de herfsteditie van Frontaal, het magazine van het Gents Milieufront, trok ik er samen met Hanne Neys op uit voor een wandeling door de stad.

Onderweg botsten we op hoge stoepranden, kasseien, smalle doorgangen en ingangen die enkel via een trap bereikbaar zijn. We ondervonden samen wat dat in de praktijk betekent: hoeveel extra planning elk uitstapje vraagt, wat wél goed werkt en wat de stad nog kan verbeteren. Want een stad die toegankelijk is voor rolstoelgebruikers, is een stad die beter werkt voor iedereen: voor ouders met een buggy, voor ouderen met een rollator en voor iedereen die weleens een zware koffer meesleurt.

Het volledige artikel kun je hier terugvinden.

Delen

Van thuis naar het stadhuis: een dag in het leven van een gemeenteraadslid

Posted on By Veerle Baert

Student grafische en digitale media Floris de Smet (Arteveldehogeschool) volgde mij als een ‘fly on the wall’ op weg naar de Gentse gemeenteraad. Van de voorbereiding thuis tot de route naar het stadhuis: dit filmpje toont hoe zo’n avond er in de praktijk uitziet, achter de schermen van het lokale beleid.

Een mooie kans om te laten zien wat betrokkenheid bij de stad concreet betekent. Een dikke merci aan Floris voor de blik achter de schermen.

Delen

1 jaar gemeenteraadslid

Posted on By Veerle Baert

Het is precies 1 jaar geleden dat ik de eed aflegde als Gents gemeenteraadslid.

In 2025 stelde ik 80 vragen in de Gentse gemeenteraad of tijdens de commissies. Over toegankelijkheid, onderwijs, ouderen, openbare ruimte, mobiliteit, sociaal beleid en alles wat Gent leefbaar maakt. Je kan alle vragen en antwoorden terug vinden op deze website.

Vragen stellen is geen detailwerk. Het is een manier om problemen zichtbaar te maken én oplossingen af te dwingen.

Zie jij iets in Gent dat beter kan?
Laat het me dan gerust weten!

Delen

Tussenkomst meerjarenplan Stad Gent

Posted on By Veerle Baert

Op de gemeenteraad van 15 december 2025 hield ik een tussenkomst m.b.t. het beleid rond armoedebestrijding, welzijn, gezondheid en zorg. Daarin vertelde ik het volgende:

“Wanneer ik kijk naar het beleid van schepen De Bruycker, dan zie ik geen losse beslissingen, geen ad-hoc maatregelen. Ik zie een duidelijke overtuiging. Een overtuiging dat Gent een stad moet zijn waar iedereen vooruit kan, ook – en misschien zelfs vooral -wie het moeilijk heeft.

Niet alleen wie sterk staat. Maar ook wie jong is, wie ouder wordt, wie ziek valt, wie zijn job verliest of wie gewoon pech heeft in het leven. In Gent laten we mensen niet los.

De voorbije jaren, en ja, zelfs decennia, hebben we samen gebouwd aan een sociaal beleid waar we terecht trots op mogen zijn. Een beleid dat niet alleen warm is, maar ook vooruitziend. Dat niet wacht tot problemen ontsporen, maar probeert te voorkomen. Dat niet polariseert, maar verbindt.

We waren in Gent vaak pionier.
We zorgden er al jaren geleden voor dat kinderen niet opdraaien voor de zorgfacturen van hun ouders.
We investeerden structureel in mentaal welzijn, lang voor het een modewoord werd.
Ons OCMW wacht niet achter een loket, maar gaat naar mensen toe – in scholen, wijken, deelgemeenten.

Dat is geen evidentie. Dat is een keuze.

En die keuze wordt vandaag meer dan ooit op de proef gesteld.
Binnenkort verliezen meer dan duizend Gentenaars hun werkloosheidsuitkering. Niet omdat ze plots niet meer willen werken, maar omdat de regels veranderen. Dat is geen abstract cijfer. Dat zijn mensen. Gezichten. Verhalen.

Het is een ongeziene uitdaging voor ons OCMW.
En toch kiest Gent ervoor om niet weg te kijken. We versterken onze diensten met meer dan 30 extra maatschappelijk werkers. We maken onze hulp toegankelijker, zichtbaarder, menselijker.

Want wie vandaag door het net dreigt te vallen, moet morgen weten: hier kan ik terecht.

Collega’s, we leven in onzekere tijden. Dat voelt iedereen. Maar net dan toont een stad haar ware gezicht. Niet door wat ze zegt, maar door wat ze doet.

Zoals Nelson Mandela het zei na zijn jarenlange oplsuiting:

“A nation should not be judged by how it treats its highest citizens, but its lowest ones.”

In Gent begrijpen we dat elke euro die we investeren in sociaal beleid geen kost is, maar een investering in veerkracht, gezondheid en toekomst.

Ook in ons ouderen- en gezondheidsbeleid maken we bewuste keuzes. Soms tegen de stroom in.
Waar andere besturen hun woonzorgcentra en serviceflats verkopen, kiest Gent ervoor om ze in publieke handen te houden. Omdat zorg geen product is. Omdat ouder worden geen verdienmodel mag zijn.

In Gent moet je ook als je 85 bent kunnen zeggen: ik hoor hier thuis.

We investeren verder in mentale gezondheid bij kinderen en jongeren. Niet omdat het gemakkelijk is, maar omdat het noodzakelijk is. De noden zijn hoog, de wachtlijsten lang. Dankzij deze investeringen kunnen Gentse organisaties hun werk verdiepen en verbreden.

Laat mij het even concreet maken. Laat ons het leven van één Gentenaar volgen.

De lichtjes gaan aan op het Veerleplein. Een kind wordt geboren ergens in Gent en vanaf dat moment grijpt Gent kansen vast.
We bestrijden kinderarmoede, versterken ‘Kinderen Eerst’, zorgen voor gezonde voeding op school. Dat is sociale rechtvaardigheid én preventieve gezondheidszorg in één.

Wanneer het leven moeilijk wordt, staat de stad klaar.
Wie zijn uitkering verliest, wie ziek wordt, wie scheidt of struikelt, vindt hulp dichtbij, in welzijnsbureaus, antennes, zitdagen en wijkgerichte OCMW-werking.

En wie ouder wordt, blijft ondersteund.
In lokale dienstencentra, in de eigen buurt. Ontmoetingsplekken waar zorg en menselijkheid samenkomen. Het zijn plekken die eenzaamheid bestrijden. Ook dat is preventie. Eenzaamheid is bijna net zo dodelijk als roken.
We breiden ze verder uit in Sint-Denijs, Oostakker en Drongen.

Ouderen in armoede krijgen extra ondersteuning.
Wie zorg nodig heeft, kan rekenen op betaalbare, kwaliteitsvolle woonzorgcentra. Zonder stijgende dagprijzen. Zonder facturen die worden doorgeschoven naar de kinderen.

Ook wie geen dak boven het hoofd heeft, laten we niet los.
Meer dan 1 miljoen euro extra gaat naar daklozenopvang: winterbedden, doorgangswoningen, begeleiding naar wonen en werk.

Leg dit beleid naast dat van andere steden, en wees eerlijk: Gent hoort bij de besten van de klas.

Wie vandaag beweert dat dit stadsbestuur niet genoeg doet voor kwetsbare Gentenaars, doet hen onrecht aan. Ja, er worden moeilijke keuzes gemaakt. Maar altijd met één kompas: niemand loslaten. En dat is waar Gent voor staat.

En wat de studenten betreft die een leefloon ontvangen om een diploma (hoger onderwijs) te behalen. Ik vertel u graag een anekdote vanop het BCSD. Daar uitte een jongedame haar dankbaarheid omdat ze de kans kreeg om een diploma te halen. Een diploma dat haar de garantie zou geven om een goed loon te kunnen krijgen, een garantie om uit de miserie te geraken waarin de jongedame op dat moment in zat. “Ik ben een kind van de stad Gent, zei ze. Dankzij het Gentse OCMW kan ik verder studeren.”
En dat is niet té gul zijn. Dat is waar Gent voor staat.”

Delen

Comfortstroken

Posted on By Veerle Baert

Ik ben fan van Gent en dat steek ik niet onder stoelen of banken maar er is 1 ding dat ik nog steeds niet begrijp en dat is hun liefde voor kasseien.

Charmant voor toeristen, postkaarten en historische films, maar in het echte leven… een soort middeleeuwse fitness. Voor wie in een rolstoel zit, een rollator duwt, een buggy bestuurt of gewoon twee voeten of armen heeft die graag heel blijven, zijn kasseien een waar hindernissenparcours. Je kan vallen, je kan vastlopen, je kan je baby per ongeluk in slaap schudden door pure trillingen of net wakker schudden, dat hangt er vanaf.

En dan hebben we het nog niet gehad over het lawaai. Onlangs lazen we in een artikel van de Vlaamse Bouwmeester dat kasseien zorgen voor enorme geluidsoverlast.
Kort gezegd: kasseien zijn historisch en mooi, maar ook vermoeiend, luid en soms ronduit vijandig tegenover iedereen met en zonder wielen. Wordt het niet stillaan tijd om geschiedenis en toegankelijkheid een klein beetje beter te laten samenwerken?

Kasseien vormen een ernstige drempel voor de toegankelijkheid van historische centra. Het zorgt er ook voor dat een deel van de bevolking uitgesloten wordt van publieke ruimte die in principe voor iedereen toegankelijk zou moeten zijn.

Er zijn Gentenaars die zweren bij de nostalgie van een kasseibaan omwille van het ‘historische’ aspect. De schoenschrapers naast veel van de historische huizen in de stad tonen dat de Veldstraat vroeger een zandweg was met plassen en paardenvijgen. Gelukkig hoor ik geen stemmen die daarnaar streven. We hebben nieuwe bestratingen omarmd omdat er betere alternatieven zijn. Dat is de weg vooruit.

Het behoud van historische authenticiteit is belangrijk, maar toegankelijkheid is een mensenrecht dat zwaarder weegt dan esthetische overwegingen. Een compromis à la belge?

Een haalbaar compromis is om een vlakke, discreet geïntegreerde strook aan te leggen (bijv. in natuursteen of vlakke klinkers) die zich visueel aanpast aan het historische karakter, maar tegelijk toegankelijkheid garandeert voor iedereen. In een aantal Gentse straten zoals op de Zandberg en de Kantienberg zijn er al zulke stroken aangelegd. Bij de heraanleg van de Regenessestraat is dit echter niet gebeurd.

Daarom vroeg ik schepen Vandenbroucke naar zijn visie op zulke ‘zachte’ stroken van natuursteen of vlakke klinkers.

Het volledige fragment uit de commissie kan je hier herbekijken. Het Nieuwsblad pikte de mondelinge vraag op. Het artikel kan je via volgende link lezen.

Delen

Toegankelijkheid van de voetpaden

Posted on By Veerle Baert

Oktober is de Maand van de Voetganger. Het perfecte moment om stil te staan bij de vraag: geeft Gent voldoende ruimte aan wie zich te voet verplaatst?

Afgelopen maandag deed ik de proef op de som. Een wandeling van het Sint-Annaplein tot aan Onderbergen, amper een kilometer. Het resultaat? Een ware hindernissenparcours. Fietsen tegen gevels, terrassen die steeds wat verder uitdijen, werfhekkens, paletten, vlaggen en reclameborden die zomaar op het voetpad belanden.

Niemand zet die obstakels er bewust om te hinderen, dat begrijp ik. Maar het effect is hetzelfde: wie minder mobiel is, moet letterlijk de straat op. Met een buggy, een rolstoel of een rollator word je constant gedwongen om om te rijden, achteruit te keren of gevaarlijke manoeuvres te maken in het verkeer.

Reactief beleid volstaat niet

Op 19 september stelde ik al een gelijkaardige vraag aan schepen Bracke. Het antwoord verwees vooral naar bestaande regels, vergunningen en controles. Dat is goed, maar het blijft te reactief. De veelheid aan obstakels wijst op een fundamenteel gebrek aan bewustzijn – niet alleen bij handelaars of horeca, maar ook bij aannemers, bewoners en zelfs bij de plaatsing van tijdelijke signalisatie.

De regels bestaan. De vergunningen ook. Maar als de realiteit op straat er zo uitziet, dan werkt het systeem niet goed genoeg.

Twee concrete voorstellen

Daarom pleit ik voor een andere aanpak, met twee duidelijke pijlers:

1. Van losse acties naar continu beleid

De Maand van de Voetganger is een uitstekend startmoment, maar laten we daar niet stoppen. Kunnen we ook buiten oktober structureel inzetten op sensibilisering? Met gerichte campagnes voor verschillende doelgroepen: handelaars krijgen voorlichting over terrasafmetingen, aannemers over werfafbakening, bewoners over fietsparkeren. Want blijkbaar hebben sommige Gentenaars een ‘houten oorke’.

2. Van meldingen naar opvolging

Obstakels kunnen gemeld worden via innames@stad.gent. Prima, maar laten we eerlijk zijn: dat is voor de meeste mensen geen laagdrempelig kanaal. Waarom geen eenvoudige meldknop in de Stad Gent-app? Een systeem waar burgers snel en visueel obstakels kunnen rapporteren, met zichtbare opvolging. Zodat mensen ook zien dat hun melding effect heeft.

De echte vraag

Gent profileert zich graag als een stad die inzet op stappers en trappers. Terecht, want dat is een ambitie om trots op te zijn. Maar zolang voetgangers dagelijks moeten slalommen tussen obstakels, blijft dat principe te vaak dode letter.

De vraag is dus niet alleen: worden obstakels verwijderd wanneer ze gemeld worden? De échte vraag is: hoe zorgt de stad ervoor dat ze niet meer ontstaan?

Want pas dan wordt Gent écht een stad voor voetgangers.

HLN berichtte erover in dit artikel.

Delen

Psychische problemen bij ouderen

Posted on By Veerle Baert

Ouder worden brengt heel wat moois met zich mee: levenservaring, wijsheid en vaak ook meer rust. Tegelijk kunnen er ook uitdagingen ontstaan. Geestelijke gezondheidsproblemen komen bij ouderen vaker voor dan gedacht. Psychische problemen bij 65-plussers worden vaak niet herkend.

Zo ervaart één op de vijf 65- tot 74-jarigen psychische klachten. Bij 75-plussers loopt dit zelfs op tot bijna één op de drie. Voor een deel van hen gaat het om ernstigere psychische problemen: ongeveer één op de tien tussen 65 en 74 jaar, en één op de zes 75-plussers. In woonzorgcentra stijgt dat aantal tot bijna één op de vijf.

Helaas bestaan er nog hardnekkige misvattingen en taboes, zoals het idee dat psychische klachten gewoon bij ouder worden horen.

Precies daarom zet Te Gek!? een campagne op rond geestelijke gezondheid bij ouderen. Koningin Mathilde gaf het startschot van deze campagne in wzc de Vijvers.

Ik vroeg aan schepen De Bruycker op welke manier de stad Gent de boodschap van de campagne structureel verankert.

Delen

Eenzaamheid in Gent

Posted on By Veerle Baert

Het is niet omdat iemand alleen is dat hij/zij eenzaam is. Niet iedereen die alleen is, voelt zich eenzaam. 
Sommige mensen wensen bewust meer rust of nemen afstand van het drukke sociale leven om hen heen. En omgekeerd: niet iedereen die zich eenzaam voelt, is alleen. 
Mensen die zich eenzaam voelen ervaren een verschil tussen de gewenste sociale relaties en de sociale relaties die ze hebben.  Eenzaamheid is ook voor iedereen anders. Het is een van de meest individuele emoties die je kunt hebben.

Elk uur sterven wereldwijd 100 mensen aan de gevolgen van eenzaamheid. Dat schrijft de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) in een nieuw rapport. In totaal gaat het om meer dan 870.000 doden per jaar. De WHO roept burgers en overheden (en dus ook lokale besturen) dan ook op om meer in te zetten op sociale verbondenheid.

Ik stelde hierover volgende vragen aan schepen De Bruycker:

Hoe evalueert u het probleem van eenzaamheid in Gent, en wordt het binnen het stedelijk welzijnsbeleid als een prioriteit erkend?

Is er in Gent bekend cijfermateriaal of kwalitatief onderzoek over de mate van eenzaamheid bij verschillende bevolkingsgroepen (jongeren, ouderen, nieuwkomers, mensen met een beperking…)?

Bestaat er op dit moment een stedelijke strategie of actieplan specifiek rond het bestrijden van eenzaamheid — los van ouderenzorg of armoedebeleid gelet op het feit dat ook jongeren en mensen in volle werkende leeftijd zwaar getroffen worden.

Heeft de stad plannen om nieuwe vormen van verbondenheid te verkennen, zoals via technologie, AI of VR — zoals ook de WHO aanbeveelt? Bijvoorbeeld via Digitaal Talent@Gent of samenwerking met hogescholen/universiteiten.

Wordt het thema eenzaamheid expliciet opgenomen in het volgende meerjarenplan of welzijnsbeleidsnota, met duidelijke doelstellingen en opvolging?

Uit het antwoord van de schepen onthield ik vooral dat de stad op verschillende beleidsdomeinen wil inzetten bij het bestrijden van eenzaamheid. Het volledige antwoord kan je terugvinden in dit fragment: https://ebesluitvorming.gent.be/zittingen/25.0515.1627.5164/agendapunten/25.0708.4556.7290

Delen

Zijn er voldoende huisartsen in Gent?

Posted on By Veerle Baert

Die vraag stelde ik aan schepen De Bruycker en wat blijkt? Hoewel Gent in theorie voldoende huisartsen telt, duiken er in verschillende wijken tekorten op of worden deze binnen afzienbare tijd verwacht. Dat blijkt uit recente monitoring door de Huisartsenvereniging Gent (HVG), die aantoont dat de beschikbaarheid van huisartsen onder druk staat.

Volgens de HVG dreigen er knelpunten in onder meer Zwijnaarde, Drongen, Gentbrugge, de stationsbuurt-Zuid en de Kanaaldorpen. De oorzaken zijn divers: van ongelijke spreiding van artsen tot vergrijzing binnen het beroep. Ongeveer 18% van de Gentse huisartsen zal naar verwachting binnen vijf jaar met pensioen gaan. Veel van hen werken bovendien deeltijds, waardoor de werkelijke capaciteit lager ligt dan officiële normen doen vermoeden.

Het Nieuwsblad pikte de vraag op. Het volledige artikel kan je lezen via volgende link.

Delen

Fout parkeren op voorbehouden plaatsen voor personen met een beperking

Posted on By Veerle Baert

Voor mensen met een beperking is het zeker niet altijd gemakkelijk zich te verplaatsen in een drukke stad met drempels, hobbels en putten. Om de bereikbaarheid te vergroten worden er parkeerplekken voor personen met een beperking voorzien in het centrum en in de nabijheid van verschillende diensten en gebouwen. In sommige gevallen worden er ook plekken voor woningen voorbehouden. Het gebeurt echter regelmatig dat parkeerplekken voor personen met een beperking worden ingenomen door mensen zonder parkeerkaart. De plekken zijn nochtans te herkennen aan de hand van verkeersbord E9 met het ITS (internationaal toegankelijkheidssymbool), eventueel aangevuld met het ITS aangebracht op het grondoppervlak.

Ik vroeg bij de burgemeester het volgende op (zie ook hier):

  • Kan er op plekken waar er frequent foutgeparkeerd wordt extra aanduiding komen dat die plek gereserveerd is voor personen met een beperking? Bijvoorbeeld door het aanbrengen van het ITS op, of het blauw schilderen van, het parkeeroppervlak?
  • Hoeveel boetes zijn er uitgeschreven voor het foutparkeren op plekken die voorzien zijn voor personen met een beperking (graag een overzicht per maand van de afgelopen 3 jaar)? Gebeurt dit vaak op dezelfde plekken?

Wat blijkt? In 2024 werden er in totaal 1.086 boetes voor uitgeschreven. Het ging om 680 boetes van de politie en 406 GAS-boetes van de stad. Die kunnen je 80 tot 116 euro kosten. In 2022 werden in totaal 667 boetes uitgeschreven, in 2023 waren dat er al 765.

Extra aanduidingen komen er niet. Het Mobiliteitsbedrijf stelt dat extra signalisatie geen invloed zal hebben op het (bewust) foutparkeren. Er wordt ingezet op gerichter controleren op de gekende foutparkeerplaatsen.

De Gentenaar pikte de vraag op. Het volledige artikel kan je hier nalezen.

Delen