Op de gemeenteraad van 15 december 2025 hield ik een tussenkomst m.b.t. het beleid rond armoedebestrijding, welzijn, gezondheid en zorg. Daarin vertelde ik het volgende:
“Wanneer ik kijk naar het beleid van schepen De Bruycker, dan zie ik geen losse beslissingen, geen ad-hoc maatregelen. Ik zie een duidelijke overtuiging. Een overtuiging dat Gent een stad moet zijn waar iedereen vooruit kan, ook – en misschien zelfs vooral -wie het moeilijk heeft.
Niet alleen wie sterk staat. Maar ook wie jong is, wie ouder wordt, wie ziek valt, wie zijn job verliest of wie gewoon pech heeft in het leven. In Gent laten we mensen niet los.
De voorbije jaren, en ja, zelfs decennia, hebben we samen gebouwd aan een sociaal beleid waar we terecht trots op mogen zijn. Een beleid dat niet alleen warm is, maar ook vooruitziend. Dat niet wacht tot problemen ontsporen, maar probeert te voorkomen. Dat niet polariseert, maar verbindt.
We waren in Gent vaak pionier.
We zorgden er al jaren geleden voor dat kinderen niet opdraaien voor de zorgfacturen van hun ouders.
We investeerden structureel in mentaal welzijn, lang voor het een modewoord werd.
Ons OCMW wacht niet achter een loket, maar gaat naar mensen toe – in scholen, wijken, deelgemeenten.
Dat is geen evidentie. Dat is een keuze.
En die keuze wordt vandaag meer dan ooit op de proef gesteld.
Binnenkort verliezen meer dan duizend Gentenaars hun werkloosheidsuitkering. Niet omdat ze plots niet meer willen werken, maar omdat de regels veranderen. Dat is geen abstract cijfer. Dat zijn mensen. Gezichten. Verhalen.
Het is een ongeziene uitdaging voor ons OCMW.
En toch kiest Gent ervoor om niet weg te kijken. We versterken onze diensten met meer dan 30 extra maatschappelijk werkers. We maken onze hulp toegankelijker, zichtbaarder, menselijker.
Want wie vandaag door het net dreigt te vallen, moet morgen weten: hier kan ik terecht.
Collega’s, we leven in onzekere tijden. Dat voelt iedereen. Maar net dan toont een stad haar ware gezicht. Niet door wat ze zegt, maar door wat ze doet.
Zoals Nelson Mandela het zei na zijn jarenlange oplsuiting:
“A nation should not be judged by how it treats its highest citizens, but its lowest ones.”
In Gent begrijpen we dat elke euro die we investeren in sociaal beleid geen kost is, maar een investering in veerkracht, gezondheid en toekomst.
Ook in ons ouderen- en gezondheidsbeleid maken we bewuste keuzes. Soms tegen de stroom in.
Waar andere besturen hun woonzorgcentra en serviceflats verkopen, kiest Gent ervoor om ze in publieke handen te houden. Omdat zorg geen product is. Omdat ouder worden geen verdienmodel mag zijn.
In Gent moet je ook als je 85 bent kunnen zeggen: ik hoor hier thuis.
We investeren verder in mentale gezondheid bij kinderen en jongeren. Niet omdat het gemakkelijk is, maar omdat het noodzakelijk is. De noden zijn hoog, de wachtlijsten lang. Dankzij deze investeringen kunnen Gentse organisaties hun werk verdiepen en verbreden.
Laat mij het even concreet maken. Laat ons het leven van één Gentenaar volgen.
De lichtjes gaan aan op het Veerleplein. Een kind wordt geboren ergens in Gent en vanaf dat moment grijpt Gent kansen vast.
We bestrijden kinderarmoede, versterken ‘Kinderen Eerst’, zorgen voor gezonde voeding op school. Dat is sociale rechtvaardigheid én preventieve gezondheidszorg in één.
Wanneer het leven moeilijk wordt, staat de stad klaar.
Wie zijn uitkering verliest, wie ziek wordt, wie scheidt of struikelt, vindt hulp dichtbij, in welzijnsbureaus, antennes, zitdagen en wijkgerichte OCMW-werking.
En wie ouder wordt, blijft ondersteund.
In lokale dienstencentra, in de eigen buurt. Ontmoetingsplekken waar zorg en menselijkheid samenkomen. Het zijn plekken die eenzaamheid bestrijden. Ook dat is preventie. Eenzaamheid is bijna net zo dodelijk als roken.
We breiden ze verder uit in Sint-Denijs, Oostakker en Drongen.
Ouderen in armoede krijgen extra ondersteuning.
Wie zorg nodig heeft, kan rekenen op betaalbare, kwaliteitsvolle woonzorgcentra. Zonder stijgende dagprijzen. Zonder facturen die worden doorgeschoven naar de kinderen.
Ook wie geen dak boven het hoofd heeft, laten we niet los.
Meer dan 1 miljoen euro extra gaat naar daklozenopvang: winterbedden, doorgangswoningen, begeleiding naar wonen en werk.
Leg dit beleid naast dat van andere steden, en wees eerlijk: Gent hoort bij de besten van de klas.
Wie vandaag beweert dat dit stadsbestuur niet genoeg doet voor kwetsbare Gentenaars, doet hen onrecht aan. Ja, er worden moeilijke keuzes gemaakt. Maar altijd met één kompas: niemand loslaten. En dat is waar Gent voor staat.
En wat de studenten betreft die een leefloon ontvangen om een diploma (hoger onderwijs) te behalen. Ik vertel u graag een anekdote vanop het BCSD. Daar uitte een jongedame haar dankbaarheid omdat ze de kans kreeg om een diploma te halen. Een diploma dat haar de garantie zou geven om een goed loon te kunnen krijgen, een garantie om uit de miserie te geraken waarin de jongedame op dat moment in zat. “Ik ben een kind van de stad Gent, zei ze. Dankzij het Gentse OCMW kan ik verder studeren.”
En dat is niet té gul zijn. Dat is waar Gent voor staat.”