Skip to content
Veerle Baert
Veerle Baert

  • Home
  • Wie ben ik?
  • Mijn mondelinge en schriftelijke vragen
    • 2026
      • Kwartaal 2 – 2026
      • Kwartaal 1 – 2026
    • 2025
      • Kwartaal 4 – 2025
      • Kwartaal 3 – 2025
      • Kwartaal 2 – 2025
      • Kwartaal 1 – 2025
Veerle Baert

Maand: mei 2024

De werf spoort niet helemaal

Posted on mei 22, 2024juni 14, 2024 By Veerle Baert

Bouwwerven en toegankelijkheid, het is een uitdaging. Bouwputten zijn nu eenmaal niet gemaakt voor rolstoelen, rollators of blindengeleidestokken. Het Sint-Pietersstation is het meest gebruikte station in Vlaanderen en een gigantische werf die al meer dan een decennium duurt, daarbij is het permanent verzekeren van de toegankelijkheid dus essentieel.

Het lijkt een onschuldig bericht op de site over de werf Gent-Sint-Pieters. “Reizigerstunnel tussen busstation en Koningin Mathildeplein onderbroken tussen 16 mei en 12 juli 2024.” Geen probleem, want de centrale gang is wel weer open, dus OK dan. Wel, die OK valt tegen. Want het venijn zit, zoals wel vaker, in de boodschap aan het einde van het bericht. “Zolang de toegankelijke route via de reizigerstunnel tussen busstation en Koningin Mathildeplein afgesloten is, is er een de toegankelijke route voorzien via de huidige tramtunnel (fototunnel).” Klinkt redelijk, toch?

Wel, als je pakweg geland bent in Brussels-Airport, aankomt op spoor 11 of 12 en dan de taxi wil nemen, betekent dat ofwel je zware valiezen een hele serie trappen opsleuren in de centrale gang ofwel een gevaarlijke omweg nemen langs buiten in een compleet onleesbare verkeerssituatie die niet aangepakt wordt omdat de werf “tijdelijk” is sinds 2005… Daar sta je dan als rolstoelgebruiker voor wie de eerste optie behoorlijk onmogelijk is. 

Stel dat je via de zuidkant het station binnenrijdt en je hebt assistentie geboekt. Dan moet je je aan de noordkant gaan aanmelden via de geweldige praatzuil in de buurt van de loketten. Als je je daar niet aanmeldt, kan je niet geholpen worden, zelfs als je tijdig vooraf je assistentie geregeld hebt. Vervolgens moet je het station terug verlaten, een serieuze omweg nemen via zeer onduidelijke wegen waarbij je twee keer de tramsporen moet oversteken. Dit laatste is met de rolstoel nog een grotere uitdaging dan met de fiets. Als je goed doorrijdt ben je 10 minuten later aan de praatzuil. Als je daarna spoor 7 tot 12 nodig hebt, kan je de hele rit, deze keer met assistentie, opnieuw doen. Het mag een klein wonder heten als je op die manier je trein haalt. 

NMBS en aannemers, dit is geen oplossing. Je zet hiermee heel wat mensen in de kou. Ouders met buggy’s, mensen met grote valiezen, mensen met rollators, rolstoelgebruikers, blinden en slechtzienden, … Alles bij elkaar toch wel een grote groep, zou ik denken. Een groep die het waard is om met een betere oplossing te komen.

Alleen wetten werken drempels weg

Posted on mei 9, 2024mei 9, 2024 By Veerle Baert

Als ervaringsdeskundige en actieve rolstoelgebruiker weet ik maar al te goed hoeveel werk er nog aan de winkel is op vlak van inclusie en toegankelijkheid. 
Het ontbreekt ons land aan een afdoend beleid om tot een integraal toegankelijke samenleving te komen. 
Daarom pleit ik voor een Interfederale Toegankelijkheidswet die het recht op toegang voor mensen met een beperking bij verschillende organisaties en openbare ruimtes kunnen afdwingen. 💪

Want alleen wetten werken drempels weg.

Brandveiligheid voor personen met een beperking

Posted on mei 4, 2024mei 4, 2024 By Veerle Baert

In tegenstelling tot de Angelsaksische voorschriften, biedt de Belgische wetgeving betreffende brandveiligheid maar weinig praktische richtlijnen voor het evacueren van personen met beperkingen. Er ontbreekt bijvoorbeeld een duidelijke specificatie voor het implementeren van effectieve signalisatie voor mensen met beperkte mobiliteit. Toch is het mogelijk om te voorzien in de behoeften van personen met beperkingen in overeenstemming met de unieke omstandigheden van elk gebouw.

In hotels in Frankrijk is het gebruikelijk om de kamer voor personen met een beperking (PMB) te voorzien van specifieke signalisatie. Toen ik een paar maanden geleden in Valence was voor het werk, was dat opnieuw het geval. Op de gang en het evacuatieplan is duidelijk aangeduid waar de kamer voor PMB zich bevindt zodat de brandweer onmiddellijk weet waar ze moeten zoeken. Ook aan de buitenkant van de ramen staat met een sticker aangeduid waar de kamer voor PMB is zodat ze ook van buiten kunnen evacueren. De deur van de hotelkamer is extra brandveilig gemaakt zodat de kamer als compartimentering kan gebruikt worden.

De regelgeving voor brandveiligheid in zorgvoorzieningen is erg specifiek in België. Op mijn eigen werkplek heb ik werkelijk geen idee waar ik heen zou moeten als er brand uitbreekt. In reguliere gebouwen zoals onderwijsinstellingen of musea vind je als bezoeker of werknemer zelden specifieke aanwijzingen. Op de website van een Vlaamse universiteit vond ik bv volgende richtlijnen: ‘De eventuele begeleiders volgen het evacuatiebevel op volgens de standaardprocedure, verlaten het gebouw en geven informatie over de aanwezigheid van een persoon met een beperking door aan de noodplancoördinator of aanwezige hulpdiensten’. De begeleiders moeten de persoon met een handicap bij brand dus achterlaten in het gebouw. Dat voelt natuurlijk niet zo veilig aan en ik betwijfel of begeleiders bij brand de PMB alleen zouden willen laten. Personen met een auditieve of visuele beperking hebben dan weer andere noden. Tijd om werk te maken van een verbeterde brandbescherming voor mensen met een beperking!

Over chronische pijn, chronische wachtlijsten en een chronisch gebrek aan zorgpersoneel

Posted on mei 2, 2024mei 2, 2024 By Veerle Baert

Door mijn aandoening en de vele bijhorende operaties lijd ik aan chronische pijn. Er gaat geen dag voorbij waarbij ik geen pijn heb. Het duurde jaren voordat ik een behandeling vond die de grootste pijnpieken wegneemt zonder dat ik daarbij versuft door medicatie in de zetel lag. Denervaties, medicatie en de wekelijkse bezoeken aan mijn fantastische kinesitherapeute Marie, maken het voor mij haalbaar om te kunnen werken, hobbies uit te oefenen en een goed (sociaal) leven te hebben.

En ik ben niet alleen. Over de hele wereld ervaart meer dan 20 procent van de volwassen bevolking minstens één vorm van aanhoudende pijn die langer dan drie maanden aanhoudt. Dit wordt beschreven als chronische pijn.

De zoektocht naar een gepaste behandeling verliep weliswaar langzaam. De behandeling van chronische pijn is dan ook geen gemakkelijke klus. Een multidisciplinair team bestaande uit artsen, verpleegkundigen, kinesitherapeuten, psychologen, … kan de patiënt helpen om de pijn te begrijpen en te bestrijden. Dankzij onze sociale zekerheid is deze zorg betaalbaar. In de V.S. kost een consultatie aan een pijnkliniek als snel $400 en loopt de prijs voor pijnmedicatie snel op. In deze regeringsperiode heeft Vooruit aanzienlijke investeringen gedaan om onze zorg toegankelijk en betaalbaar te maken, voor iedereen. De investeringen om onze zorg voor iedereen betaalbaar te houden, mogen in de komende jaren niet worden stopgezet.

Helaas is er ook een keerzijde. Bij mijn bezoeken aan de pijnkliniek van het UZ Gent, die trouwens uitstekend werk leveren, zie ik de verpleegkundigen en artsen kreunen. Niet van de pijn maar onder de werkdruk. Dat kan zo niet langer. We moeten ons zorgpersoneel ondersteunen en mensen motiveren om te kiezen voor een carrière in zorg of welzijn.

Vanwege het grote aantal aanvragen moeten nieuwe patiënten rekening houden met een wachttijd. Bijgevolg komen veel pijnpatiënten in eerste instantie bij hun huisarts terecht. Huisartsen voelen zich vaak niet comfortabel bij de behandeling van pijnpatiënten. Het is essentieel dat de samenwerking tussen huisartsen en pijnklinieken versterkt wordt. Op die manier kunnen pijnpatiënten beter geïnformeerd worden en worden ze minder afhankelijk van gespecialiseerde zorg.

Chronische pijn heeft serieuze gevolgen voor verschillende aspecten van het leven, zoals werk, dagelijkse activiteiten en algemene levensvreugde, wat leidt tot een afname in fysiek, mentaal en sociaal welzijn. Ondanks dat het veel voorkomt en een grote last met zich meebrengt, heeft chronische pijn niet de aandacht gekregen die het verdient in onderzoek en overheidsbeleid, en blijven de maatschappelijke kosten ervan grotendeels onbekend.

In de politiek gaan is voor mensen met beperking geen simpele keuze

Posted on mei 2, 2024mei 2, 2024 By Veerle Baert

Een beperking mag deelname aan de politiek niet in de weg staan. Mijn kandidaatstelling bij de komende verkiezingen verliep niet zonder slag of stoot. De schijnbaar eenvoudige keuze om in de politiek te stappen is voor mensen met een beperking complex. Sociaal.net publiceerde mijn opiniestuk hierover.

Voor veel mensen in de zorg- en welzijnssector is Sociaal.net een bron van informatie over diverse onderwerpen. Sociaal.Net brengt achtergrond, verhalen en opinie voor sociale professionals en focust op alle domeinen en beroepsgroepen uit het ruime veld van welzijn en gezondheid. Sociaal.Net is actief op het kruispunt tussen beleid, werkveld, opleiding, onderzoek, gebruikers en vrijwilligers.

Via deze link kan u het artikel helemaal nalezen. Snuister ook eens naar hun andere artikels. Veel leesplezier!

  • Facebook
  • Instagram
  • X
  • LinkedIn
  • Mail
  • RSS feed

Archives

  • januari 2026
  • december 2025
  • november 2025
  • oktober 2025
  • september 2025
  • augustus 2025
  • juni 2025
  • mei 2025
  • april 2025
  • maart 2025
  • februari 2025
  • januari 2025
  • oktober 2024
  • september 2024
  • augustus 2024
  • juli 2024
  • juni 2024
  • mei 2024
  • april 2024
  • maart 2024
  • februari 2024
  • januari 2024

Heb je een vraag of een opmerking voor mij? Mail me gerust op: veerle.baert@stad.gent

©2026 Veerle Baert | WordPress Theme by SuperbThemes