Ik ben fan van Gent en dat steek ik niet onder stoelen of banken maar er is 1 ding dat ik nog steeds niet begrijp en dat is hun liefde voor kasseien.
Charmant voor toeristen, postkaarten en historische films, maar in het echte leven… een soort middeleeuwse fitness. Voor wie in een rolstoel zit, een rollator duwt, een buggy bestuurt of gewoon twee voeten of armen heeft die graag heel blijven, zijn kasseien een waar hindernissenparcours. Je kan vallen, je kan vastlopen, je kan je baby per ongeluk in slaap schudden door pure trillingen of net wakker schudden, dat hangt er vanaf.
En dan hebben we het nog niet gehad over het lawaai. Onlangs lazen we in een artikel van de Vlaamse Bouwmeester dat kasseien zorgen voor enorme geluidsoverlast.
Kort gezegd: kasseien zijn historisch en mooi, maar ook vermoeiend, luid en soms ronduit vijandig tegenover iedereen met en zonder wielen. Wordt het niet stillaan tijd om geschiedenis en toegankelijkheid een klein beetje beter te laten samenwerken?
Kasseien vormen een ernstige drempel voor de toegankelijkheid van historische centra. Het zorgt er ook voor dat een deel van de bevolking uitgesloten wordt van publieke ruimte die in principe voor iedereen toegankelijk zou moeten zijn.
Er zijn Gentenaars die zweren bij de nostalgie van een kasseibaan omwille van het ‘historische’ aspect. De schoenschrapers naast veel van de historische huizen in de stad tonen dat de Veldstraat vroeger een zandweg was met plassen en paardenvijgen. Gelukkig hoor ik geen stemmen die daarnaar streven. We hebben nieuwe bestratingen omarmd omdat er betere alternatieven zijn. Dat is de weg vooruit.
Het behoud van historische authenticiteit is belangrijk, maar toegankelijkheid is een mensenrecht dat zwaarder weegt dan esthetische overwegingen. Een compromis à la belge?
Een haalbaar compromis is om een vlakke, discreet geïntegreerde strook aan te leggen (bijv. in natuursteen of vlakke klinkers) die zich visueel aanpast aan het historische karakter, maar tegelijk toegankelijkheid garandeert voor iedereen. In een aantal Gentse straten zoals op de Zandberg en de Kantienberg zijn er al zulke stroken aangelegd. Bij de heraanleg van de Regenessestraat is dit echter niet gebeurd.
Daarom vroeg ik schepen Vandenbroucke naar zijn visie op zulke ‘zachte’ stroken van natuursteen of vlakke klinkers.
Het volledige fragment uit de commissie kan je hier herbekijken. Het Nieuwsblad pikte de mondelinge vraag op. Het artikel kan je via volgende link lezen.
