Mijn reflecties over de stemming van de resolutie over mensen met een beperking
Op 23 januari dienden Ann De Martelaer, Staf Aerts en Jeremie Vaneeckhout (Groen) een voorstel tot resolutie in over het verbeteren van het statuut van lokale mandatarissen met een handicap. De eisen waren haalbaar en laagdrempelig:
- Het creëren van een gemakkelijk te begrijpen bron van informatie voor de beginnende mandataris met een handicap
- Ervoor te zorgen dat elke mandataris met een handicap recht heeft op een ondersteuner of vertrouwenspersoon
- Een statuut uit te werken voor deze vertrouwenspersoon zodat deze een redelijke vergoeding kan krijgen
Deze resolutie werd tot mijn grote verbazing door de meerderheidspartijen verworpen. Ik bekeek zorgvuldig de commissievergadering en merkte dat heel wat commissieleden slecht geïnformeerd waren. Op de koop toe kwamen ze aanzetten met ronduit foute tegenargumenten.
Mijn eigen weg om me kandidaat te stellen voor de verkiezingen is een illustratie van hoe complex deze ogenschijnlijk louter politieke keuze voor mensen met een beperking eigenlijk is .
Toen ik overwoog om een kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen vroeg ik me af welk effect mijn kandidaatstelling zou hebben op mijn statuut als persoon met een beperking. Ik legde mijn oor te luister bij verschillende organisaties voor personen met een beperking maar daar kon men mij geen antwoord geven.
Ik klopte aan bij de Vereniging voor Vlaamse steden en gemeenten, mijn vroegere werkgever, maar ook daar geen antwoord.
Eens aankloppen bij de eigen partij Vooruit. Die konden me helaas ook niet helpen.
Het gemeentehuis dan, zoals meneer Van Miert (N-VA) in de commissie voorstelde. De stad Gent is geen kleine gemeente en de competentie en kennis van de stadsmedewerkers schat ik hoog in, maar ook zij konden me niet geen antwoord bieden. Dus meneer Van Miert, uw veronderstelling dat de ‘geijkte kanalen’ voldoende zijn, gaat niet op. En sinds wanneer doen wij aan politiek op basis van veronderstellingen? Moet dat niet op basis van feiten zijn? Kleine spoiler: we weten trouwens niet hoeveel mensen met een beperking aan politiek doen hoewel we wel het aantal vrouwelijke of mannelijke politici én hun leeftijd weten. Net zoals we niet weten hoeveel mensen met een beperking er precies in België leven. Wat niet bestaat, telt niet?
De federale overheidsdienst voor sociale zekerheid kon me via de telefoon ook niet meteen beantwoorden. Ik moest de vraag op mail stellen en een paar weken later kreeg ik antwoord van hun juridische dienst.
Het werd duidelijk dat ik eerst toestemming moest vragen aan de adviserend arts van het ziekenfonds maar via welk formulier moest ik dat doen? Is op een lijst van de gemeenteraadsverkiezingen staan vrijwilligerswerk of iets anders? Om de aanvraag te doen bleken er namelijk verschillende formulieren te bestaan. Ik moest ook een verantwoordelijke opgeven die over mijn taken waken. Hiermee moest ik meteen kleur bekennen. Wat als de persoon die me toestemming moest geven een anti-socialist was? Een paar dagen later kreeg ik antwoord van het ziekenfonds dat ik het verkeerde document had ingevuld. Op een lijst staan is namelijk geen vrijwilligerswerk maar een ‘activiteit’. Ik begrijp het nog steeds het verschil nog steeds niet.
Het ziekenfonds belde me een week later terug om wat extra vragen te stellen en beloofde me een positief advies te geven aan de arts maar waarschuwde me dat indien ik effectief zou verkozen worden dat ik opnieuw de toestemming zou moeten krijgen van de arts om mijn mandaat uit te voeren. Ook commissielid Yves Buysse (Vlaams Belang) had het dus bij het foute eind toen hij aanhaalde dat het probleem zich helemaal niet stelt bij de kandidaatsstelling.
Tussen de overweging om op de lijst te staan en het uiteindelijke antwoord zaten er 2 en een halve maand. Net de dag voordat de kandidaten van de Voor Gent lijst bekend werden gemaakt had ik een officieel antwoord mét toestemming van het ziekenfonds. Dit zou toch zo lang niet mogen duren? Welke hindernissen heb ik eigenlijk moeten nemen en welke obstakels heb ik moeten overwinnen om alleen al de overweging te maken om op een lijst te staan. Dit is helemaal geen inclusief beleid? Een gemeenteraad of een parlement moet toch representatief zijn voor de maatschappij? Ik behaalde een bachelor in sociaal werk, 2 universitaire diploma’s en een doctoraat. Ik zou dus over voldoende competenties en onderzoek vaardigheden moeten beschikken om de correcte informatie op een relatief korte termijn te achterhalen en dat was dus niet het geval.
Het recht om deel te nemen aan politieke processen is een fundamenteel aspect van gelijkheid en inclusie. Personen met een beperking hebben dezelfde rechten en moeten daarom gelijke toegang hebben tot politieke participatie. Personen met een beperking vormen een aanzienlijk deel van de bevolking. Het is belangrijk dat hun stem wordt gehoord en dat zij vertegenwoordigd zijn in alle niveaus van de politiek, zodat hun belangen en behoeften worden erkend en aangepakt. Personen met een beperking hebben unieke ervaringen en expertise op het gebied van toegankelijkheid, gezondheidszorg, sociale voorzieningen en andere kwesties die relevant zijn voor beleidsvorming. Hun deelname kan helpen bij het informeren van beleid en het creëren van meer inclusieve en effectieve oplossingen.
Ik stelde me kandidaat voor de komende verkiezingen omdat ik een krachtig signaal van inclusie en diversiteit wil geven. Het zien van personen met een beperking die actief betrokken zijn bij de politiek kan anderen inspireren om ook deel te nemen aan het politieke proces. Laten we progressieve krachten bundelen om dit te realiseren.
PS: Vooruit ondersteunde deze resolutie uiteraard wél.