Door mijn aandoening en de vele bijhorende operaties lijd ik aan chronische pijn. Er gaat geen dag voorbij waarbij ik geen pijn heb. Het duurde jaren voordat ik een behandeling vond die de grootste pijnpieken wegneemt zonder dat ik daarbij versuft door medicatie in de zetel lag. Denervaties, medicatie en de wekelijkse bezoeken aan mijn fantastische kinesitherapeute Marie, maken het voor mij haalbaar om te kunnen werken, hobbies uit te oefenen en een goed (sociaal) leven te hebben.
En ik ben niet alleen. Over de hele wereld ervaart meer dan 20 procent van de volwassen bevolking minstens één vorm van aanhoudende pijn die langer dan drie maanden aanhoudt. Dit wordt beschreven als chronische pijn.
De zoektocht naar een gepaste behandeling verliep weliswaar langzaam. De behandeling van chronische pijn is dan ook geen gemakkelijke klus. Een multidisciplinair team bestaande uit artsen, verpleegkundigen, kinesitherapeuten, psychologen, … kan de patiënt helpen om de pijn te begrijpen en te bestrijden. Dankzij onze sociale zekerheid is deze zorg betaalbaar. In de V.S. kost een consultatie aan een pijnkliniek als snel $400 en loopt de prijs voor pijnmedicatie snel op. In deze regeringsperiode heeft Vooruit aanzienlijke investeringen gedaan om onze zorg toegankelijk en betaalbaar te maken, voor iedereen. De investeringen om onze zorg voor iedereen betaalbaar te houden, mogen in de komende jaren niet worden stopgezet.
Helaas is er ook een keerzijde. Bij mijn bezoeken aan de pijnkliniek van het UZ Gent, die trouwens uitstekend werk leveren, zie ik de verpleegkundigen en artsen kreunen. Niet van de pijn maar onder de werkdruk. Dat kan zo niet langer. We moeten ons zorgpersoneel ondersteunen en mensen motiveren om te kiezen voor een carrière in zorg of welzijn.
Vanwege het grote aantal aanvragen moeten nieuwe patiënten rekening houden met een wachttijd. Bijgevolg komen veel pijnpatiënten in eerste instantie bij hun huisarts terecht. Huisartsen voelen zich vaak niet comfortabel bij de behandeling van pijnpatiënten. Het is essentieel dat de samenwerking tussen huisartsen en pijnklinieken versterkt wordt. Op die manier kunnen pijnpatiënten beter geïnformeerd worden en worden ze minder afhankelijk van gespecialiseerde zorg.
Chronische pijn heeft serieuze gevolgen voor verschillende aspecten van het leven, zoals werk, dagelijkse activiteiten en algemene levensvreugde, wat leidt tot een afname in fysiek, mentaal en sociaal welzijn. Ondanks dat het veel voorkomt en een grote last met zich meebrengt, heeft chronische pijn niet de aandacht gekregen die het verdient in onderzoek en overheidsbeleid, en blijven de maatschappelijke kosten ervan grotendeels onbekend.