Rolstoeltoegankelijkheid wordt nog altijd als een gunst beschouwd, hoewel het een recht is, schreef ik enkele weken geleden in De Standaard.
Ik ben intussen 49, ergens had ik verwacht dat ik er ooit aan zou wennen. Ik heb het dan niet over mijn handicap, wel over de mate waarin het beleid in dit land tekortschiet om mij als volwaardige burger te laten deelnemen aan de maatschappij waar ik zelf als werkende mens aan meebouw.
Het volledige artikel kan je hier lezen
