In een post van 22 mei had ik het al over de gebrekkige toegankelijkheid van het Sint-Pietersstation door de werken die al meer dan 10 jaar duren. Helaas noopt een nieuwe toegankelijkheidsingreep tot een nieuwe oproep voor overleg en structurele maatregelen.
De aanleiding is het nieuwe tijdelijk hellend vlak om het oude met het nieuwe deel van het station te verbinden voor mensen die minder mobiel zijn of met ander rollend materiaal de trein nemen. Om de overgang te maken van de oude centrale gang naar de nieuwe perronhal achteraan het station is een hellend vlak gemaakt van stellingmateriaal. We hebben die getest en levensgevaarlijk bevonden. Laat ons duidelijk zijn: de intentie is van de werfleiders en hun team is zeer goed. De uitvoering toont echter aan dat die helling niet is tot stand gekomen in overleg met mensen die ook echt rolstoelen of andere hulpmiddelen gebruiken, noch met een toegankelijkheidsambtenaar.
Als je van de inkomhal vooraan in het station komt krijg je een helling voor de kiezen in twee delen. In het eerste deel liggen stellingplaten aaneen geklonken in de lengte als een grote meccano. Om ze extra stevigheid te geven liggen er licht gebogen dwarslatten overheen. Het eerste deel van de afdaling is als geoefend rolstoelgebruiker net haalbaar. Het tweede deel daarentegen, waar de stellingplaten in de breedte aan elkaar zijn bevestigd is levensgevaarlijk. Die stellingplaten zijn aan de randen steviger dan in het midden en zijn door veelvuldig gebruik dus ook lichtjes doorgebogen. Dat zorgt ervoor dat je niet op een vlakke ondergrond naar beneden kan rijden, maar van de ene naar de andere plaat hobbelt en bovendien de dwarsplaten moet trotseren. Zelfs als geoefend rolstoelgebruiker is deze afdaling niet te doen en gaan hier ongelukken van komen. Over de omgekeerde weg de helling op moeten we het zelfs niet hebben, want dat is totaal onbegonnen werk omwille van de ondergrond gecombineerd met de steile hellingsgraad.
Dit brengt mij bij mijn oproep: er is nood aan het wettelijk kader om toegankelijkheid van gebouwen en openbare plaatsen te regelen en afdwingbaar te maken. Het maakt niet uit of het nu om tijdelijke of permanente of oplossingen gaat. Dit kan door een toegankelijkheidswet, waardoor alle spelers weten waaraan zich te houden. Daarnaast is er ook echt nood aan constructief structureel overleg om oplossingen te voorzien die het doel dienen waarvoor ze zijn bedoeld: een toegankelijk station voor iedereen.
Laat ons in Gent het voorbeeld geven en laten zien dat we dit kunnen: het drukste station van Vlaanderen moet en zal toegankelijk zijn voor iedereen, ook tijdens de zeer lange en ingrijpende werken!
